• دیوانه ای انتقام

    امروز بعد از دیدن وضع صحی « صابر» در بیمارستان روانی علی آباد مایوسانه به خانه بر گشتم. وقتی دیدم مادرش گریه میکند و بر سر و صورتش میزند و پدرش مثل مجسمۀ سربی در گوشۀ ایستاده و اشک میریزد؛ من هم طاقت نیاورده و گریستم.

    اورا به اتاق تنهایی انداخته اند و بکسی  اجازه نمیدهند نزدیک اش برود. و طوریکه دکتور بیمارستان میگفت  مرحلۀ شیزونیت و خطرناکترین مرحلۀ جنون است. در گوشۀ اتاق نشسته و خیال میکنی گوشت های بدن اش را موی های ریش و موی های سرش بلعیده. زیر پایش تر است و به سوال کسی جواب نمیدهد و دکتور معالج اش با تأسف چند روز دیگر از زنده بودن او خبر داد.

    خاطرات دوران دانشگاه ام را با  « صابر»  بیاد میآورم. جوانی مقبول خوش صورت و خوش سیرت، کوشا، شیک پوش و پرشور بود. یادم میاید که صنف سه دانشگاه ما بود و هر روز با هم میگفتیم و میخندیدم و او یکروز از آشنایی اش با « دنیا» گپ زد… من از سال قبل جهت آموختن ریاضی و زبان انگلیسی به خانۀ شان میروم. فامیل خیلی محترمی دارد. خودش گفت مرا دوست دارد و ما با هم پیمان بستیم که بعد از ختم تحصیلات ازدواج کنیم و حالا او محصل دانشکدۀ طبابت است.

    ازین بعد صابر را گاهی میدیدم که در گوشۀ با دخترک میانه قد که گیسوان ریخته وصورت مهتابی رنگی داشت در گوشۀ میگوید و میخندد.  این سال سپری شد و اواخر سال چهارم دانشگاه  یکبار تغییرغیر مترقبه در رفتار اش پیدا شد. خیلی گوشه گیربود. با وصف آنکه در گذشته یکی از منتقدین  سیگار دودکردن بود، سیگار دود میکرد ورنگش زرد و همیشه عصبانی به نظر میرسید.

    یکروز در اثر اصرار من مجبور شد به یک حقیقت اشاره کند که دیگر میان او و «دنیا »هیچ ارتباطی وجود ندارد و از او متنفر است… سال به پایان آمد و ما دانشگاه را ترک نموده و به هر گوشۀ وطن وظیفه اختیار نمودیم.

    سالی دیگر گذشت و من از « صابر» خبری نداشتم دوسال بعد یکروز اورا دیدم. حالش بد نبود . با مزاح از او پرسیدم:

    ــ  پسر باز که عاشق نشدی؟ خندۀ تلخی کرده و با هر دو دستش گوش هایش را گرفت:

    ــ  عشق دروغ است. من گاهی عاشق نبودم … دیدم سرحال است با احتیاط نام « دنیا» را به زبان آوردم. و دیدم که اینبار رنگ اش دود کرد و خیال کردم آتش گرفته باشد و بعد از آنکه لحظۀ کوتاه به فکر فرو رفت گفت:

    ــ  شاید باور نکنی که تا دم مرگم دیگر نه به زن فکر خواهم و نه ازدواج… با خنده پرسیدم:

    ــ  این امکان دارد؟ پاسخ داد:

    ــ  برای تو نه! اما برای من آری! دیگر چیزی نگفتم و دیدم که آنروز ازین صحبت خیلی خسته به نظر میرسید و باری  سعی کرد با من وداع نموده و ترکم کند.

    دو سال دیگر هم او را ندیدم تا سه ماه قبل که اتفاقن با پدرش برخوردم. پدرش برایم اطلاع داد که وضیعت صحی « صابر» خیلی خراب است و وقتی علت اش را پرسیدم گفت برای شنیدن همه چیز باید با او به خانه بروم و من قبول کردم وبه خانۀ شان رفتیم.

    بعد از احوالپرسی مادر « صابر» گفت:

    ــ میدانم تو یگانه دوست پسرم بودی و هستی. ما مشکل داریم که نمیدانم چگونه به حل آن موفق خواهیم شد… پس از مکث کوتاهی با شرمندگی اضافه کرد:

    ــ صابر بیراه شده، یکسال میشه که به عادات زشتی آغشته شده. بعد آهسته گفت چرس میکشد شراب مینوشد و سه ماه شده وظیفه اش را ترک کرده، صبح از خانه بیرون میشود ناوقت های شب بر میگردد، در  گوشۀ اتاقش با خودش چرت میزند و خیلی کم میخوابد… پرسیدم:

    ــ شما نمیدانید علتش چیست؟ پاسخ داد:

    ــ  کاش ته دلش را به ما میگفت. پارسال برایش پیشنهاد دادیم که عروسی کند ولی قبول نکرد و گفت هر وقت ضرور بود من برای شما خواهم گفت…

    آنروز هرچه مادرش میگفت غم انگیز بود و دلهره ام را زیاد میکرد و بیادم میامد که سرنوشت او را با عشقی شاید مجازی درگیر ساخته بود… سرانجام برای مادرش گفتم طوریکه من از دوران دانشگاه اش خبر دارم او با دختری به نام « دنیا» دلبسته بود و دیگر چیزی نمیدانم… مادرش گفت:

    ــ ما ازین مسله خبر نداریم و او هم گاهی در اینمورد با ما صحبت نکرده… بعد از جایش بلند شده و بعد چند دقیقه دوباره آمده کتابچۀ را بدستم داده گفت:

    ــ من که سواد ندارم و پدرش هم. اما او درین کتابچه دایم مینوشت. تو یکبار ببین شاید چیزی ازین نوشته ها پیدا کنی اما باید تا امشب همه اش را بخوانی و کتابچه را دوباره بیاوری … گفتم:

    ــ خیلی خوب امشب من به خانه شما میآیم تا « صابر» را هم ببینم…

    کتابچۀ صد ورقه و رنگ ورو رفتۀ بود. با قلم و رنگ های متفاوت نوشته شده و پر بود از تاریخ ها و خاطرات و اولین خاطره اش چنین نوشته شده بود:

    … برایم گفت چه دست های سپید و مقبولی داری… راستی تو ازخود تصویری داری و اگر یکی را به من بدهی خوشحال میشم. گفتم باشه و حالا بهتر است درس بخوانیم. تاریخ ان از پنج سال قبل و دوران صنف سوم دانشگاه ما بود.

    باز در همین سال و دو ماه بعد نوشته بود… نمیدانم  بالاخره چه میشود. اگر او مرا دوست داشته باشد مادر و پدر خرپولش اش برایش اجازه میدهند بامن که یک غریب زاده ام ازدواج کند… آیا من نزد آنها خائین قلمداد نخواهم شد. آخر من که آموزگار او هستم و نان و نمک شانرا خورده ام. خدایا کمک ام کن…

    باز و در تاریخ دیگری نوشته بود:… امروز مرا به صحن حویلی اش برد و از بوته های مرسلی را که پدرش خریداری کرده و قصد داشت در باغچه حویلی شان غرس کند یکی را انتخاب نموده و یکجا با هم یادگار به زمین باغچه غرس کردیم و وقتی آنرا آب میدادیم باخنده ای گفت: این نهال عشق ما و تست و بزودی گل میکند…

    این خاطرات نشان میداد که « صابر » در دورانیکه آموزگار « دنیا» بود به عشق با « دنیا» تسلیم نشده بود و شرافتمدانه همه افکار او را زود گذر و احساساتی فکر میکرد.

    در آخر همین سال در خاطراتش نوشته بود… خدا را شکر که زحمات ام نتیجه داد او در کانکور با درجه اعلا کامیاب وشامل دانشکدۀ طبابت شده. و بعد در از آن از احساسات عاشقانه یاد کرده بود و در یک جا نوشته بود.

    … تمام موفقیت اش را مرهون زحمات من میداند. و میگوید تو در زندگی ام مثل یک فرشته نازل شدی و ترا بیحد دوست دارم و حاضرم تمام زندگی ام را در پهلوی تو بگذرانم… من هم فکر میکنم زندگی ام را برای دنیا وقف خواهم کرد و آنقدر دوستش دارم که قادر به توصیف آن نیستم.

    باز نوشته بود… دیروز به خانۀ شان رفتم. بوتۀ مرسل که با هم یادگار شانده بودیم گل کرده بود. گلهای سپید و بزرگ مرسل که سپید بختی ما را نوید میداد. برای او گفتم: این یادگار ماست. ببین گلهای سپید و خوشبوی دارد و از سپید بختی من و تو نوید میدهد. چهار طرفش را نگاهی کرد و مرا بوسید. عطر لبهایش مثل عطر مرسل سپید بود. من نتوانستم او را ببوسم و ترجیع دادم در خانۀ شان اینکار را نکنم.

    باز نوشته بود امروز او را بوسیدم. با هم یکجا در کفیدریا نان خوردیم.  با هم به کنسرت  وحید قیومی رفتیم. ادیتوریم دانشگاه کابل دوساعت محل تفریح ما بود. او گفت من با مادر و پدرم راجع به تو گپ زدم… میفهمی هر دوی شان ترا یک فرشته فکر میکنند… گفتم خدا کند چنین باشد… خندیده گفت. واضح است که تو از فرشته کمتر نیستی.

    بهمین ترتیب خاطرات اش تا اوایل خزان سال آخر دانشگاه ما پیش رفته و از آن بعد نوشته بود:

    … امروز به خانۀ شان رفتم. ایکاش نمیرفتم  او را که دیدم. مثل همیشه نبود. سلام دادم! با خونسردی جواب داد و بیتفاوت خودش را کنار کشید. خیال کردم مریض است. پرسیدم:

    ــ خیریت است! نه که مریض هستی؟ با بی اعتنایی پاسخ داد:

    ــ معذرت میخواهم باید درس بخوانم. از تو خواهش میکنم دیگر مرا در دانشگاه ملاقات نکنی. خیال کردم مزاح میکند به گوشۀ باغچۀ خانۀ شان روی یک صندلی نشستم و به بوته های مرسل و درخت سنجد ایکه برگ هایش زرد شده و در حال ریختن بود نگاه میکردم و به فکر فرو رفته بودم که یکبار از دهلیز مقابل با عجله چند جلد کتابهای را که برایش داده بودم آورده و برایم داده و گفت:

    ــ من دیگر اجازه ندارم که با تو صحبت کنم و از تو خواهش میکنم که خانۀ ماراترک کن. پدرم مرا اخطارداده و نمیخواهد دیگر با تو صحبت کنم. بین ما هر چه بود در همین جا ختم است و دوباره به دهلیز خانه اش داخل شده و ناپدید شد. خیال کردم خواب میبینم و برای اولین بار از همه چیز بیزار شدم. از جایم بلند شده و نگاهی به گل های مرسل انداختم .خیال کردم در حالت مردن هستند. در یکی از شاخه های مرسل سپید گلی نو شگفته در حالت پژمردن بود و برگ و بارش را پائیز با خود برده بود. از خانۀ شان که بیرون میشدم پدر « دنیا» تازه از موتر پیاده میشد تا که مرا دید با خندۀ محبت آمیزی گفت:

    ــ « صابر جان» کجا میری  بیا که با هم چای بخوریم… گفتم تشکر من باید بروم که فردا امتحان دارم. شاید یک روز دیگر و پدرش خیلی دوستانه با من دست داد و از من بخاطر کمک به « دنیا » تشکر کرد. فهمیدم که او برایم دروغ میگفت.

    باز بعد از یکهفته نوشته بود:

    ــ امروز « دنیا» را دیدم که پهلوی یک موتر بنز با یک جوان میگفت و میخندید. او مرا ندید و من ساعت چهارعصر وقت رخصتی اش خودم را به او رسانده و پرسیدم:

    میخواهی راستش را برایم بگویی؟  چیزی نگفت. من گفتم گناه من چه بود که با دروغ مرا از خود راندی؟ با خشم گفت:

    ــ میفهمی من وقت برای شنیدن چرندیات ات ندارم همینقدر میگویم  که من در مورد تو اشتباه کرده بودم و تو کسی نیستی که با تو باشم… برایش گفتم:

    ــ من نمیخواهم خودم را به تو تحمیل کنم. این تو بودی که مرا به بازی گرفتی. تو بودی که به من اظهار عشق و علاقه کردی. توبودی که مرا بازیچۀ خود ساختی  و حالا من هم از تو متنفرم و انتقام ام را خواهم گرفت… چیزی نگفت و من  راهم را گرفته و از او دور شدم…

    سه سال تاریخ وار هرچه نوشته بود از خودش بود از زندگی اش از رنج های درونی اش. از خواهشات اش و در لابلایی این خاطرات اش گاهی شکایت از « دنیا» نداشت…من زندگی ام را به دست خودم پر از لجن و پر از کثافت کرده ام… به دور ام حصاری کشیده ام که تا زنده ام از آن بیرون شده نمیتوانم و میدانم درین دنیای بیمقدار هیچکسی قادر به نجات ام نیست. قایقم فرسنگها دور از ساحل دستخوش امواج دریا شده  خیلی زود مرا در کام انها رها خواهد کرد. در دنیایی که تامیبینی فریب و خدعه و بیوفایی است زنده بودن یعنی چه؟ کاش مرگ بیاید تا با او در آمیزم و کاش غیرتی میداشتم که خودکشی کنم…

    آخرین خاطره اش از سه ماه قبل بود و نوشته بود:

    … امروز عصربعد از چهار سال او را دیدم کمی رنگ پریده بود. من در گوشۀ پارک نشسته بودم. همینکه مرا دید به طرفم آمده و سلام کرد. جواب سلامش را دادم. با شرمندگی پرسید:

    مریض که نیستی چرا اینقدر لاغر شدی؟ گفتم بلی مریضم و شما که ماشاالله دکتور هستید… خنده ای کرد و گفت بلی امسال دکتور ام و اگر ضرورت بود به فلان بیمارستان بیا… چیزی نگفتم. پرسید: چرا به طرف ما نیامدی. گفتم برای چه میامدم حالا تو دیگر به من ضرورتی نداری… گفت: چرانه من ترا و خاطرات تو را فراموش کرده نمیتوانم. خیال کردم اینبار مرا ریشخند میکند و یکبار گفتم: من که با تو خاطراتی ندارم و تو داری خوابت را تعریف میکنی. خیال نکنی که من « صابر» چهار قبل ام که با هر لهو لهبی دلم را خوش کنم … گفت اما من اشتباه کردم و اقرار میکنم ترا دوست دارم. گفتم اما اینبار نمیخواهم بازیچۀ یک عروسک باشم و از تو سخت متنفرم… همانطور که ایستاده بود به گریه افتاد و چیزی نگفت و به سرعت به عقب بر گشته ومرا ترک کرد. خیال کردم یکبار دیگر به دنیا آمدم و برای اولین بار زندگی ام را با معنی یافتم و برای اولین بار فکر کردم که غرور دارم و مردانه با احساساتم آشتی کرده ام. یکباره همه عقده هایم را ترکانده و مثل باد به فضای لاتیناهی فرستادم.« دنیا» دور میشد و میرفت و از محوطۀ پارک که بیرون شد و میخواست عرض جاده را عبور کند صدای ترمز یک موتر و به دنبال آن صدای مهیبی برخاست. با عجله خودم را به آنجا رساندم. خدای من « دنیا» در میان خونش غوطه ور بود و تصادم آنقدر شدید بود که « دنیا » را ده متر  دور و در کوشۀ پرتاب کرده بود. سرش را میان دست هایم گرفتم و فریاد زدم. « دنیا ــ دنیا » چشمها یش را به زحمت باز کرده و با لکنت زبان گفت :

    ــ مرا به ــ ببخش. دوستت دارم… دیگر چیزی گفته نتوانست.

    نعمت الله ترکانی

    7 نوامبر 2009

    نوشته شده توسط admin در ساعت 4:37 ب.ظ

  • 

    25 پاسخ

    WP_Modern_Notepad
    • علی(وبلاگ ادبی طرفه) گفت :

      سلام
      خوب هستید؟
      با مطلبی درباره سیمرغ منتظرم[گل]

    • کاکه تیغون گفت :

      سلام
      دوستی دارم که نام دخترش را دنیا گذاشته. از این کار خود ولی خیلی زود پشیمان شد زیرا دوستانش هر که به مزاح به مناسبت و بی مناسبت می گویند:
      …هرچه می کنیم روز ما به نمی شود، برپدر دنیا لعنت!…

    • میران گفت :

      سلام و ارادت به دوست بزرگوارم جناب هروی
      آمدم وخواندم و بردل نشست. ازاینکه دیرترخدمت میرسم، معذرت میخواهم. شادوسلامت وسرافراز باشید.

    • نيلاب نصيري گفت :

      سلام و ارادت خدمت شما بزرگوار!
      تشكر از اينكه رهنمايي ام كرديد تاداستان زيبا شما را تحت عنوان ديوانه انتقام به خوانش بگيرم خوشم آمد بسيار زياد زيبا هم بود. يك خواشه دارم هر وقت داستان جديد نوشتيد مرا خبر كنيد تا بخوانم. از اينكه پدرانه احوالم را گرفته به ويبلاكم مراجعه كرده و داستانم را خوانديد و پيام هم گذاشتيد جهاني سپاس
      سعادتمند دارين باشيد

    • زریر گفت :

      سلام استاد بزرگوار و ادیب روشن ضمیر

      دیروز حضورتان آمدم و داستان را خواندم اما پیامگذار وبلاگ با من سر لجاجت گذاشت و اصلن نخواست فارسی بنویسد ولی خوشبختانه امروز مثلیکه عقل بسرش آمده و آدم شده و درست و حسابی مرا همراهی میکند
      بهر حال منظور از ادای احترام و فرستادن درود بر قلم زیبا و توانمند شماست که در عرصه شعر و داستان با ظرافت جوالانگر است که مایه فخر و مباهات دوستان هستید
      شاد و سرفراز باشید

    • shahla گفت :

      برادر نازنینم جناب ترکانی
      من همیشه از نتشویقهای شما دلگرم شده ام و چقدر خداوند را شاکرم که در این عرصه شما را یافته ام تا با دلگرمی هائی که به من میدهید روز به روز بیشتر و بیشتر بنویسم . خالصانه از شما ممنونم و همیشه دوستتان دارم و برایتان احترام یک استناد ، راهنما و برادر بزرگتر را قائلم.
      باید بشما گزارش بدهم که خوشبختانه مطالب من تحت عنوان خاطرات سفر به افغانستان جایگاهی در بین دوستان فارسی زبان یافته استن و من خوشحالم که همین مطالب ساده کلی نظرات این دوستان را تغییر داده است و من این مطلب را از کانتهای خصوصی و عمومیم دریافته ام . امروز خوشحالم که سهمی هر چند کوچک در پیشبرد هدفم داشته ام
      دیروز مصاحبه ائی با رادیو وطندار در این زمینه داشتم که بسیار موفقیت آمیز بود و من همه تغییراتم را مدیون دوستانی چون شما هستم .
      داستان صابر را خواندم اما ایکاش کمی بیشتر بسطش میدادید . دفتر خاطرات صابر خود میتوانست یک کتاب جذاب و خواندنی شود البته شما استاد مائید.
      همسرم بهترین درودها و سلامها را به شما و خانواده میرساند
      از طرف منهم به ملیحه جان نازنین . زن فرهیخته افغان و مونس شما سلام برسانید
      خدانگهدارتان

    • سائس گفت :

      سلام استاد مهربانم!
      امدم و داستان زیبا و قشنگ شما را که یک دنیا سوز و درد در آن انعکاس یافته بود خواندم و به یاد هزاران عشاق دیگر افتادم که در وطن ما زیر بارش راکت و بم و مرمی و گلوگه جان باخته اند و حتی صدایش را هم کسی نشنیده است.

      به هر حال به امید صحتمندی و سلامتی وجود مبارک شما، همچنان نویسا و داستان سرایت خواهانم.
      ارادتمند؛ سائس
      در ضمن با تازه غزلی در حدیث عشق منتظر حضور سبز شما هستم.

    • حضرت ظریفی گفت :

      عرض سلام!
      شروع داستان را عادی زیر نگاهم آغازیدم.
      با بی تفاوتی اینجمله را خط کشیدم وبا خودم گفتم .
      ( …… و پدرش مثل مجسمۀ سربی در گوشۀ ایستاده و اشک میریز) مثلی که گاه یه منثورها ومنظوم ها نظر انتقادی می اندازم گفتم این جا تر کانی عزیز چرا نیندشیده که مجسمهء سر بی اشکی زیختانده نمی تواند.
      دنبال خلا ها میگشتم آهسته آهسته سخن از عشق مرا گرم وگرم تر کرد.
      خاطرات یک استاد عاشقانه به شاگردش چه زیبا اما تر کانی عزیز لا تصویری در ابهام.
      با ور کنید اشک ریختم کاش پر داز این داستان با عشق اتول واظهار محبت به استادش در بی تفوتی بعدی اپ ژانر دیگیر بخاطر پیوند تصویر مکمل میشد که نشده است.
      خواننده اینجا در خلا میماند چه چیزی برای دنیا که به محبت استادش می اندیشید اورا وادار به ترک این محبت کرد این یک خلای نسلتا کو چک را چه زیبا بود مثل همهء داستان نوای از تصویر زیبایی ها در ترک معشوق و نا آرامی عاشق میشدید. تا عمق اندیشه بخوانش گرفتم وزیبای زیبا هستت مگر آنچه من نوشتم شاید مورد قبول واقع نشود ولی نظر من است دوست عزیزم ترکلنی نا زنین. عرض ارادت حضرت ظریفی

    • اورنگ زيب گفت :

      درود بر استاد محترم!
      داستان زيبا و جالب تان را خواندم.
      بسيار عالي بود.
      با مطلب زادروزي به روزم

    • نعمت الله پژمان گفت :

      سلام و درود !!
      بعد ازمدت تقریبن طولانی خدایم توان بخشید تا بار دگر به ادبکده ی تان سر بزنم و از عطر تراوش های ارزشمند ذهنی تان نهایت استفاده را برده و لذت ببرم …
      از اینکه دیر به سراغتان آمدم ببخشید ،…

      چقدر حوصله تنگ اسست مرا تا به غروب
      عقربک آه نهنــگ است مرا تا به غروب

      ادامه اش را باهم مرور میکنیم…

      یاحق …

    • علی(وبلاگ ادبی طرفه) گفت :

      سلام
      ممنون از حضورتون…

      وبلاگ ادبی طـــــــــــرفــــه بروز شد.
      با قسمت دوم مقاله ای در رابطه با سیمرغ منتظرم.

    • رهاتر از پرنده گفت :

      سلام

      اینجا نمیشه نظر خصوصی گذاشت؟

    • رهاتر از پرنده گفت :

      من یه کار خصوصی با شما دارم خب 🙁

    • ع گفت :

      ؟

    • عبدالسلیم امین گفت :

      سلام داستان نویس باارزش!

      داستانت را خواندم بسیار با احساس نوشته شده بود. کلمات که درین داستان استفاده نموده اید خوشم آمد.

      در قسمت من “صابر” چند سال قبل ام ” فکر میکنم ” صابر” چند سال قبل ام، خواهد بود .. ولی درست نمی دانم ممکن هدف شما چیزی دیگری باشد. و در یکجا هم کتابچه گتابچه نوشته شده است.

      خوب داستان بسیار زیبا است، امیدوارم من هم همینطور داستان بنویسم..
      اگر وقت داشتید به ویبلاگ بنده هم مراجعه کنید از نظرات پر مایه تان مستفید خواهد شد.

    • م.ع.یوسفی گفت :

      سلام استاد گرامی!

      داستان زیبای تان را خواندم واقعن جالب و عالی بود اما علت جدا شدن و دلسردی دنیا از صابر را نداستم
      گر چه در اینجا (ــ امروز « دنیا» را دیدم که پهلوی یک موتر بنز با یک جوان میگفت و میخندید.) و بالاخره بازگشت دنیا بسوی صابر میشود جواب سوال من باشد.
      مگر باز هم آیا دنیا آن جوان را بخاطر متمول بودنش(چوم موتر بنز از آن جوان بوده باشد) ترجیح داده بود نسبت به صابر ؟ و عاقبت آن جوان دنیا را فریب داده باشد و ازین خاطر شاید دنیا به عشق نخستینش که میدانست بی ریا است رجوع نموده است؟ و یا علتی دیگری ؟
      گرچه میشود تصاویر دیگری هم در ذهن کشید که چرا دنیا بیوفا شد و چرا دوباره به صابر مراجعه کرد. به صورت پایان غم انگیزی داشت.

      لذت بردم
      موفق باشید

    • arezu گفت :

      با سلام و درود : صفحه تازه ی تان مبارک باشد .بیاد تان هستم .با محبت آرزو

    • شهرتاش گفت :

      درود استاد عزیز،
      داستان زیبای تان را خواندم. خیلی قشنگ بود. و دنیا هم نام زیبایی است که انتخاب کرده اید. در ضمن شهرتاش منتظر تان است.

    • رضا گفت :

      سلام استاد ترکانی عزیز
      ازاینکه دوباره توانستم به دیدنت بیایم خیلی خوشحالم چقدر ما باید خدا راشاکر باشیم که به ما این توفیق را داده است که در دنیای مجازی مهربانی را گسترش دهیم . دوستت دارم
      ……………………
      من با خاتون آمدم
      چه مهربون آمدم
      تو آسمون قلبت
      با نردبون آمدم
      ………………………
      به دیدنم بیا
      ارادتمند تو رضا

    • زينت نور گفت :

      تركاني گرامي : سلام و حرمت نثارتان.
      راستي كه داستان زيباي است شك همه پايه هاي دوستي و عشق را به سيلاب مي سپارد و چه بسا كه دلهاي را كه صميمانه همديگر را دوست دارند براي ابد از هم جدا ميكند. خيلي چيزها آنگونه كه از برون آدم مي بيند آنگونه نيست. قلم تان سبز و بهار تان جاودان. زينت

    • نعمت الله پژمان گفت :

      سلام !!
      یکریز مینویسم و باور نمیکنم
      شاید شما بیائید و باور کنید مرا

      شهر آشوب بروز شد …..

    • نعمت الله پژمان گفت :

      سلام استاد !!
      ممنون که تشریف آوردید …
      و اما اصل قضیه :

      درشعر بعد مینویسم از برای تان
      تشبیه های تازه ای وزبهر آدمان

      شاید دوباره بعدهزاران سال وماه
      یک روز او بیایدازآن کنج آسمان

      دستی برآرد ودل من رابگــیرد و
      باروح خویشتن ببرد تابه کهکشان

      آنگه روایتــم غم دیگر ندارد و
      این قصه هاهمیشه چنین اندوهمچنان…

      سپاس مجدد ….

    • فوزیه یلدا گفت :

      سلام برشما محترم ترکانی گرامی
      امید وارم صحت و سلامت باشید با سروده تازه حضور شما را گرامی میدارم.

    • احسان گفت :

      سلام،
      به وبلاگ من هم تشریف بی آورید.

    • حضرت ظریفی گفت :

      سلام دوست عزیزم!
      طشت ما چون آفتاب از بام چرخ افتاده است
      ساده لوح آنکس که میخواهد کند رسوامرا
      بلی تر کانی عزیز شما درست حدس زده اید واقعا به کسی دلسپردم که عشق را به من ار مغان آورده است و در نوشته ها نیز این چهرۀ درخشان واقعا عشق منست. زیبا دختری از تبار ادب.
      هر چند به گفتهء شما پیرم اما:
      آنقدر عشق بورزم که جوان شوم
      واین عشق برایم نشاط زندگی را ار مغان آورده است که تنوانستم از شما و دیگر دوستان پنهان کنم همانطور که دانسته اید.
      دوست عزیز هم دپار ناز همزبان آگاه وهمزاد از شما وخواهرم خواستارم که برایم صرف دعا بدهید تا چون شما عاشق وار زند گی کنم که میسرم شده.
      شما را مستدام خواستارم تر کانی صاحب عزیز.
      حضرت ظریفی

    نظر خود را بگویید :

    لطفا" توجه کنید : بخش مدیریت نظرات فعال است و نظر شما بعد از بررسی توسط مدیر سایت منتشر خواهد شد.

پیوندها